Vedaları Sil
H Hasan Çağlayan
0
Altın Yaprak
Sil baştan yürünmez karanlık.
Bürünse ışığı bu çöl kusan dil.
Her göçen yolcuyla bir ateş düşer.
Kırılır, en titrek yerinden kandil.
Terkisinde bir dağ, bir çılgın rüzgâr.
Uğuldar, kar yüzlü kervan yürek.
Savrulur yılların yığdığı kumlar.
Soldukça soğuyor yollar giderek.
Ayaklar toz duman, başlar kar.
Gözler kızıl veda, eller mendil.
Bir menzil; kaç yolcu, kaç kervan?
Haydi, elindeyse vedaları sil.
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş