Ben Hasan Hüseyin

güründe doğdum mutlu günlerin dışında ekmek kavgasının içinde doğdum tutsak sabahlar yaşadım masmavi özlemlere kandım kavak yapraklarında sakız gibi güneşler yitik bereketler arkasında çırçıplak düşlerle savrulup gitti çalınmış çıcukluğum gezdim sevdim okudun topraktan kaldırıp ellerimi alnıma koydum yangın yerlerinde güneşe karşı öfleyle gülen gözler yıpranmış yalın eller kitaplar çekmiş perdeleri kapkara gördüm acıydı sevinçti korkuydu hınçtı kerem'di garip'ti karacaoğlan'dı yunus'tu sinan'dı mustafa kemal'di destanlar arasında çalkalandım durdum zorlu dağlar zorlu beller yorgun tarlalarda zorlu acılar onların yüzlerinde ağrımın aynasını gözbebeklerimde yaşadım insan dedim barış dedim vurun demedim bir kancık dönemeçte bir ölümlü gün yirmiüç baharımda kelepçe değil kollarımda yiğitler anası memleketim!