Efendiler

yoktu yok ve tarla sınırlarında kan vardı analar en güzel çocuklarını çocuklar yüreklerini ve silah hiçbir zaman böylesine kutsal olmadı yoktu yok ve bıçak dayanmıştı kemiğe açlıkta işsizlikte ezilmişlikte kim söyler bu türküyü kim düzer bu ağıdı kim kocaman eller midir bu bağlamalarda efendiler efendiler efendiler! bütün davullar gülünç bütün silahlar saçma onlarla gitti o davullar, şimdi yok onlarla kaldı o silahlar, şimdi var efendiler efendiler efendiler! yoktu yok bir sömürge havasıydı aşk diye damarlarda ve bütün sınırlarda kan vardı bir ekmek bulup bölüştüler bir türkü bulup bölüştüler ve sokaklarda dolaştırma için özgürlüğü ve vatanı anavatan yapmak için bir anda efendiler efendiler efendiler! kim söyler bu türküyü kim düzer bu ağıdı kim ve kim varmış barışa elyordamıyla yoktu yok verecek hiçbir şeyleri yoktu yüreklerinden başka ve barışın demir kapılarında sıkılmış yumrukları toprağı sürer gibi demiri döver gibi dövüştüler düştüler birgün yine kalkmak için ayağa ve bu çetin kavganın Mustafa Kemal dedik adına efendiler efendiler efendiler!