Kerbela Uzak Değil

"pîr sultan'ım eydür yezitler gamda horasan erleri urum'da şam'da biz de mihman olduk bir ayn-i cemde doyup kanamadık hallerinize nezaman boynuma gitse elim büyür kerbelâ'm nezaman kana değse gözlerim kerbelâ'da bir akşam bir uzun havadır munzur mor bir katar gibi düzülüp gider saz çalar akşamları pîr sultan göçmenleri gönlümün terazisi bozulup gider koca fırat vura vura başını hey fırat fırat fırat benim anam döve döve döşünü kerbelâ uzak değil ağlama sen ben de silah çattım munzur eteklerinde yıldızlara uludum yalnızlığın fıratçasından gözleri nasıl da gözlerimdi hoooooy ağrıda benden öte bir munzur bir fırat ve bir gelincik üçü de erzincanlı üçü de üçgüzeller gibi şuramda ben de kulaç attım dedemlik tosbağalarla kıyıları gelincikli fırat'ta fırat fırat hey fırat insan nasıl allahsarmış gördüm o yalnızlığı yaşadım allahsamayı bütün boyutlarıyla kerbelâ uzak değil ağlama sen uzak geldim seferberlik seferberlik çığrışır ayaklarım başımdır dolaşır elden ele hergün şam'larda yüreğimdir her seher bir ak güvercin bu kaçıncı yezit dostlar bu kaçıncı muharrem ben gözüme sürme değil kerbelâ çektim ağlama sen 'ağlama gözlerim mevlâ kerimdir' ben bilirim o mevlâyı mevlâ bizimdir taze karpuz kokusu bu benim kanım dostlar, yüzleriniz neden böyle kuytu gülleri yüzleriniz bir avuç su a dostlar fırat fırat hey fırat neyleyim ben suyunu yangınım kaç bin fırat çilem kaç bin cehennem hergünüm bir kerbelâ bakın hele bakın şu soyukahpelilere sabahın seherini haram etmişler bana kaygulu geceleri vatan etmişler bana fırat fırat hey fırat fırat'ı, dost fırat'ı düşman etmişler bana nezaman bir ak güvercin konsa dalıma ak boynundan kanlar sızsa boynuma nezaman tuza batsam fırat kıyılarında yezitler doldursa akşamlarımı dolaşır kesik başım şam'larda ürkerim büyük tutsaklığımdan yavrum, mazlum bakışlım, niye akşamız niye böyle binicisiz at gibi göçün ucu saplandı karanlığa göçün ardı görünürde yok kim geçmiş bu dağlar kargaşasını kar kokmuş güneş kokmuş türküsü kimin kim dökülmüş kızılırmak'lara binlerle bakarım biryanıma derim yüzülür bakarım biryanıma etim kıyılır sallanır ak bedenim yağmurda yaşta urganı boynunda dedem görünür tutuşmuş ali kuzularının ak çadırları aşar gelir çığlıkları anacıkların adımın arkasında taptaze yaram görünür kerbelâ aşkım benim umudum öfkem açlığım kalabalık yalnızlığım çocuk saflığım benim fırat fırat hey fırat muhanete muhtaçlığım kerbelâ benim onlar hep yezit'tiler ben hep hüseyin onlar çöle akar gibi akıp gittiler ben geldim buralara fıratlaşarak kerbelâ uzak değil kerbelâ uzak değil ben bilirim bu kavgayı ağlama sen