Sancılı Sür/günlüğüm...(ı)

"İç büken bir acıyla geldiğim Bu siyah ışıklar kentinde enkaz oldum..." Eylüldü… Yıllar süren uzun bir sürgünden dönmüştü kelepçeli ellerim… Yüreğimde (u)mutlu bir sevda masalıyla dönmüştüm istanbul'a… Eylül'e kurmuştuk saatlerimizi… Ağustosu yok saymıştık ömrümüze… Boğazın serin sularında boğup acılarımızı, elele yüzecektik kızkulesine… Eylül gri bulutlarla gelmişti… İstanbul'a yağmur yağdı… Kara bir fırtına çıkıp gizlendiği yerden, beni senden, beni ken(t)dimden uzağa savurdu… "Gidişime dalgın bir İstanbul, Beklentisine küsmüş bir çift ela göz bıraktım..." Bir (k)ayıbın peşinden sürüklenmiştim bu siyah ışıklar kentine… Onurumu zedeleyen bu (k)ayıbın iç yakıcı kargaşasında, Seni ve özgür düşlerimi kaybettim… Ağladım… … Ertesi hüzünlü bir Eylül sabahı : Günaydınım…Sabahım…Sevgilim… İçimin yangınlarınamı uyandın ?... Zindan ;alacaklarını tahsil ederken genç ömrümden, hasretin sancılarımı böldü uykularını ?... Oysa zulamda birikmiş öpücüklerim vardı sabahlarına hazır… Küçük masum dokunuşlarım vardı tenine… Hani dizime koyduğunda başını, O rahat durmayan yanlarım… Hani o söylemekten onur duyduğum, yalnızca sana ait sevgi sözcüklerim : (k)adı(nı)m...içime akan coşkun ırmağım... seni çok seviyorum Dışarısı Eylüldü… İstanbul'a yağmur yağdı… Kaldırımlar ıslaktı, gözlerin gibi… Ben ıslanmadım