Suskun Adam

Bir adam tanidim Bodrumda terkedilmiş bir köyün issizliginda dalgasiz denizin sakinliginde vizyondan çikmiş film gibi izledim onu Kumlarla dögüşür, sahilde aglardi birasini yudumlarken dalgin bakişlari dogacak güneşi arardi Sert adimli, omuzlari dik çinar gibi sarilirdi sokaklara Rüzgar eserken saçlarinda senfoniyi andirircasina sessizligi bozdu tahta masa gicirtisi Gicirtilar arasinda histerikli bir kahkaha attiginda kimsesiz bir çocugun, agidi yanki yapti kulagima Dönüp denizin karanligina yansiyan yakomozla, haykirdi Ne istiyorsun benden Susma konuş dedim birden Sustu, sustu yine sustu Sonbahardi, terkedilen sevgililerin hirçinligini yaşiyordu mevsim Suskun adam yaktigi sigaranin dumaninda kaybolmuş dayandigi agaçtan okyanuslarin ötesine bakarak elindeki şişe gibi boşalmak istiyordu Başini egdi, bir ah çekti Babam zengin, annem kumarda ben sevgi istedim onlar attilar önüme para Liman arayan balikçi teknesi gibi gözlerime bakarak Ben cahilim, felsefe okudum tek bildigim şey hiç bir şey bilmedigimdir Bana yaptigin kötülügü kötülükle ödetirsem benim senden ne farkim olur Bana sevmeyi ögrettiler sevilmeyi degil isyanim ona, isyanim ona Ezilen midye kabuguna dönmüştüm yaşam dalgalari arasinda sert bir kayaya çarpmiştim Genç adam elini uzatarak birak dostum biz sevgi denizinde bogulalim onlarin yüzdügü deniz zaten kirli