Yağmurun İyiliği

Çocukların küllere karışması fena, kendilerinin olmayan bir çocukluk bulacaklar ve beni anlayacaklar orada! Çocukların beni anlamasına dayanamam, korkarım en çok anlayanın en zalim olacağından, korkarım çocuklar da... Sen küle bırak beni zalimlerin yağmuruna kül insandan gelir, onu anlama, beni de... Yağmuru anla, o, tanrının iyiliğidir, senin yağmurlu tanelerin düşseydi aklıma bahçeme de iyiliğin düşerdi, şimdi kül bahçesidir, yağmuru gezdirme, kötülük gelir... Tanrının başka bahçeleri de vardır üzümler iyileşir gibi üzgünler de iyileşir tanrının bahçıvan olduğu günlerden kalmadır iyiliğin bahçesi: Yağmura bak! iyilik bir bakışta kendini gösterir... İyisin, hem yağmur, hem bahçe gibisin, tanrıyı seninle sevindir, unutma, sevindirmek yağmurun iyiliğidir, tanrıyı benimle üzme, zalimlerin eline bırakma onu, küle bırakma! O, yağmurun ve iyiliğin bahçesidir, üzümü iyiliğe bırakır gibi tutar senin de üzgün elini... Çocukların yağmura karışması iyi, yeter ki beni anlamasınlar! Korkarım çocukların zalim olacağından, yağmur dururken külü anlamalarından korkarım, her zalimde bir çocuğa rastlamaktan korktuğum gibi...