Boşanma

Ayrılık ışıldardı gitmelere doğru Kızıltılı günleri öperdi acılar gitmek kar fırtınasının siyam sözleri kalmak avdı susuşlara mor alacalı sorgulardayım tek bir soru sordu yargıç gitmesine razı mısın? suskun yüzüm aynaydı evetime mecbur edilmiş bir evet ellerim kelepçeli değildi üstelik ama yüreğim kelepçeli herkes eli kelepçelilereacırdı oysa yüreğim kelepçeli yar gidiyordu yar yuvasız bir kelebek kaçıyordu güneşe yalnız istanbulda ölmek hoşuna gidecek süreğen ve üreğen bir kaçmaydı gayrı gidip gidip dönmemenin tan vaktiydi içimdeki güneş battı kelebek öldü bulutlara öpücük yolladım yağ -mur -um çıplak özlemleri kuruyan çölün son toprağıyım yağsan da yağmasan da ben özümdeyim duruyor daha orda adliye cüppe giymiş ayrılık tecimenleri kürsü duruyordu orda duruyor daha orda seni sevmek daha orda son kavgalarımız daha orda son bakışlarımız daha orda gözü yaşlı son halin daha orda içinde tanımsız acılar üreğen ben orda dönmedi dünya daha orda ordalar beklenen İstanbul depremi nerde bende ölen sen nerde nerde cenaze arabası seni taşısınlar yıkasınlar gözyaşlarımla o sen artık yok orda o saçlarını göremediğim sen o gözleri hep ağlamaklı o gözbebeklerinden öpemediğim o sözlerinde kaldığım o bitmez tartışmalarımızın atışmanı orda yok orda o kavgalar o kıskançlık, o kin,o gidiş orda artık gizlemek yok o gün yok orda o son soru yok orda dört yıl ödediğim sevgi orda varsam baksam orda ne sen,ne o yaşananlar orda o gün yok orda o sen yok orda ya ben nerelerdeyim ya ben neden ordayım ya ben neden sendeyim ya ben neden nedendeyim ya ben eden edendeyim ya ben ben ya ya işte böledir kader