Çocuğa Mektuplar 2

Yüreğimin zülüfünden filizlenirken bir dua bir zikir takıldı dilimin kuytularına… Anılmamış kentlerden geçti gözlerim kanatlarında nakışlandı tel tel. Bir dua mübarekliğinde andım adını sevmek adına kesinliklere sığınmak işim değil. Ben muallakta sevdim seni . Kararsızlıklarımda aldım en keskin ifadelerimi. Seni kendimde kimliksizleştirdim. Gelmek ile gitmek arasında bir çizgiye koydum kendimi. Gidişin kadar götürürsün beni kendimden de dilime suskular bürünürüm yine de. Çocuk dedim sustum suskularımda attım en çılgın çığlıklarımı. Sevmekti gidişini geçerli kılan. Ya gidişinle küstüreceksin gecelerimi ya gelişinle ışık olacaksın gündüzlerime. Kararsızlığım korkaklığımdan beklide. Senli gerçekler acıtır içimi ya belki bundan cesur olamıyorum. Her köşe başı bir hüzün getirir bana bu yüzden kenti zulalıyorum ceplerime Ne yüreğimi salıyorum köşe başlarına ne köşe başlarını sızdırıyorum yüreğime. Hüzünlü bir kaç cümle tutturuyorum dilime. Bu kadar firari düş arasında kendi düşlerimi kapatıyorum zindanlarıma. Kendi kaçışlarımı yakalıyorum suçüstü beni ihbar eden yine bana ilk ben oluyorum. Oluşu imkansız düşler biriktiriyorum kendime. Dolduruyorum ceplerimi imkansızlıklarla. Belki çoğuna saçma geliyor yaptıklarım. Kim bilir ki yüreğimi hangi uçurumun kenarına getiriyorum kim bilir kendimi binlerce kez öldürüyorum. Kolay değil sonu olmadığını bildiğin bir yolu kovalamak kolay değil kendini o yola adamak. Belki çoğu kez dönecek oldum yollar ağır geldi Çoğu kez ama adandığım sevginin kıyısında buldum kendimi Kaç kez denedim belki bu şehirden göçüp gitmek; kaç kere bırakıp her şeyi yüzüstü kaçmak istedim. Sayısı aklımda değil ama kolay olan değildi beni bana bulduran. Zor olanı seçmekti payıma düşen belki bencilce bir şeydi saçmaydı belki Gereksizdi ama hangi mantık yaşatırdı bu hissi bana zor olandı beni bana bulduran. Seni bende var eden… Zor olanda buldum seni şimdi kaybetmekte zor gelir hücreme. O yüzden gitme de zor ol bende. Yeterki kal çocuk yeterki kall….