Günaydın Caneriğim

Kaç sabahtır diz çöküp başucunda Şöyle baba tadında Zülüflerinin bezeği gamzeli yanağında Sensizlik kokan nefesimle siyah güller derecektim Ve yokluğunu biriktirdiğim avuçlarımda Koklamaya kıyamadığım saçlarında Siyah güllerden şiirler örecektim Aşk olsun bana Kaç gecedir uyuyamadım da Ölümlerden ölüm beğenmediğim bu han odamda Kelimelerimi uyandıramadım da Aşk olsun bu ahmak babana Günaydın caneriğim Kaç sabahtır diz çöküp gönül tahtında Berrak ırmaklar aksın diye bahtında Göklere beyaz güvercinler uçuracaktım Günaydın caneriğim Kaç sabahtır diz çöküp gönül tahtında Berrak ırmaklar aksın diye bahtında Göklere beyaz güvercinler uçuracaktım Tan yeri gibi gözlerin güne aralandığında Kirpiklerinin arasından güneş üstümüze seğirtecekti Ve bu gezegende toprak anaya tohum atıldığında Tadına doyulası bir kaç dilim ekmek büyütecekti Ve ben baban gibi Şöyle adam gibi hayata karşı sendelemeden dim dik duracaktım aşk olsun bana kaç gecedir sızımı uyutamadım da soğuk duvarlarından sevgi umduğum bu han odamda yarınlara bırakıp hayatı ayakta tutamadım da aşk olsun bu ahmak babana Günaydın caneriğim Artık her sabahım sensiz ilk uyanışımdır Ve seni öpemeden ilk işe gidişimdir Ben şimdi senden uzakta kaldım diye kucağıma düşen hasretini koynuma ağrıyan vebalini boynuma aldım diye hangi soysuzun tuzu kuruyup huzur bulacak peki ya hangi kendini bilmezin başı göğe erecek seni tırnaklarımdan söküp alanların mı kalbimin kırıklarını meze edip dillerine dolayanların mı yaşanmamış hazlarımı ve yalnız senin için yanan yürek közlerimi buruşuk bir gömlek gibi çöp tenekesine sallayanların mı aşk olsun bana kaç gecedir uykularına kıyıp arayamadım da kaderinle seni paylaştığım bu han odamda körolası gözlerime iki damla uyku koyamadım da aşk olsun bu ahmak babana.