Eros ile Thanatos

sana sari bir yaz gönderdim onu bir Zaman gibi koynunda sakla önce kuytular göle çekildi ayrilik, ayrildigin yerde degildi herkes, artik, elbette dag’dır biraz ve sarı yaz senin perden suya gömdün yaprağın adını bir kentin hüznüne benzedin birden aşklar kimliksizleşti: süslü zamanlar! sen ki kendi kendinin özleminden sıkılırdın... sorardın: ‘olur mu, anlamak aşklari eski güllerden?’ işte bir söyleyişin solgun yüzü: artik ne bir anidan arta kalanlar- dan söz var! ne bir şey! -boşuna!.. ölüm, olmak’tır ve bir söz kanar; yalnız yalnızlıklardır bizden olanlar! onlardı, gittiler... daha gelmeden... bense akşam oldum artık ve akşamlar, benim gövdem...