Kaç bahar yaşadım, kaç bahar sensiz Islak gülüşlerde, ruhsuz.. bedensiz.. Bu mevsim de geçti bak yine sensiz - Eylül‘ü yitirdim avuçlarında…
Ey sevgili.. Son tren de uzaklaştı Sensizliğin istasyonundan Buğulu camda donuk yüzün…
Öyle kolay olsa çekip de gitmek Yıllar öncesinden çekip giderdim Istemezdim hiçbir şeyi dert etmek Sıyrılıp içinden çıkıp giderdim..…
Aklıma takıldın yine bu gece Uykumu bölenim, yağmur yüreklim Çakıldım resmine kaldım öylece Mazide olanım, yağmur yüreklim…