بخش ۲ - فصل

بدان که توبه را شرط تأیید نیست از بعد آن که عزم بر رجوع ناکردن به معصیت درست باشد اگر تایبی را فترتی افتد و به معصیت باز گردد به غیر صحت عزم رجوع اندر آن ایام گذشته حکم و ثواب توبه یافته باشد و از مبتدیان و تایبان این طایفه بودند که توبه کردند و باز فترت افتادشان و به خرابی بازگشتند آنگاه به حکم تنبیهی به درگاه آمدند تا یکی از مشایخ رحمهم الله گفته است که من هفتاد بار توبه کردم و باز به معصیت بازگشتم تا هفتاد و یکم بار استقامت یافتم و ابوعمرو نجید رضی الله عنه گفت من ابتدا توبه کردم اندر مجلس بوعثمان حیری و یک چندگاه بر آن ببودم آنگاه اندر دلم معصیت را متقاضی پدیدار آمد مر آن را متابع شدم و از صحبت این پیر اعراض کردم هرجا که ورا از دور بدیدمی از تشویر بگریختمی تا مرا نبیند روزی ناگاه بدو رسیدم مرا گفت ای پسر با دشمنان خود صحبت مکن مگر آنگاه که معصوم باشی از آن چه دشمن عیب تو ببیند و چون معیوب باشی دشمن شاد گردد و چون معصوم باشی اندوهگین گردد و اگر تو را می باید که معصیت کنی به نزدیک ما آی تا ما بلای تو بکشیم و تو دشمن کام نگردی گفت دلم از گناه سیر شد و توبه درست گشت و نیز شنیدم که یکی از معاصی توبه کرد و باز به سر آن بازگشت آن گاه پشیمان شد روزی با خود گفت که اگر به درگاه باز آیم حالم چگونه باشد هاتفی آواز داد اطعتنا فشکرناک ثم ترکتنا فأمهلناک فان عدت إلینا قبلناک ما را طاعت داشتی تو را شکر کردیم بی وفایی کردی و ما را بگذاشتی تو را مهلت دادیم اکنون اگر بازآیی به آشتی تو را قبول کنیم کنون بازگردیم به اقاویل مشایخ رضی عنهم