Düet I

Ne çıkar gökler tutuşsa Ya da yanardağlar buzul olsa Yıldızlar silinse gökyüzünden Sen ellerinde büyüt güzelliğini Bilmezsin ki; benliğim prangalara çalınmış sevdanla gelişinle çözülür bütün prangalar zincirler özgürlük olur. gün olur gece çöker üstüne sonra şafağın kızıllığı gibi kanar yaralarım ve yeniden evrilir zamanlar sonsuzluk bir kuş olur konar parmaklarına usulcacık sessizce kalırız kendi sessizliğimizle kurduğumuz dünyamızda günebakanlar güneşe döner yüzünü yüzün güneş olur, rüzgar olur ılık nefesin güneş ve rüzgar alır götürür beni kimbilir belki de kısır tarlaların doğurduğu gün olur gün döner ay asılır geceye yıldızlar asılır düşlerime asıldığı gibi aysız gecelerde geleceksin diye beklerim. karanlıklar sığınağım olur kaybeder kaybeder de kutup yıldızına adarım kayboluşlarımı bulamam yönümü yıldız karayel alır beni ne zaman gider bu kentin sessizlikleri ne zaman çığlık olur isyanım ovaların vadilere yayılan sessizliği ve bir yıldız asılır incir ağacına dudaklarım kanar depreşir bütün sancılarım dudağımdan akan kan karışır toprağa oturur ağlarım sevda kokar, hasret kokar her yanım.