Gönlüme dokunduğundan beri gözlerin, kaderi bilmezdim, İnsanın bir kaderi varmış, bir yazgısı Kadının yaratıldığı bir kemik varmış, doğru Sızlayan boşluğu bedenimde hissetmeden ina…
Ömrümün son baharıydı sanki Gecelerim uzun sessiz.. Ben bedbaht -ben çaresiz- ben mutsuz.. Haykırabilseydim gönlümde biriktirdiğim derin hüznü…
Işığı vurmuştu tenime ısınmıştım Vakti gelmişti ısıtmalıydı çünkü.. Ve gün battı ışığını çekti üzerimden gözümden gönlümden tenimden.. eylül mü gelmişti yoksa?…
Yapayalnız aşksız aslında sensiz ömrüme nisanda dökülen rahmet gibi geldin bereketli coşkulu sıcak Biraz daha geç kalsaydın kuruyacaktı fidanlarım Sana susayan topraklarım.. Artık…
gitmek istiyorum kaf dağının ardına biliyorum orda geceleri benden saklanan uykularım, kalbimi sıkıştıran bekleyişlerin sonu orda.. dört duvarın arasına sıkışan ömrümü vuslata erdi…
Gecenin sessizliğine gömdüler ruhumu Maviliğe hasret gönlümü öldürdüler.. Çaresiz kimsesiz dargın kaldı gözlerim kanı deliye.. Kime derim derdimi?…
mutsuz ama umutlu bitmek bilmeyen düşüncelerin girdabında kaldırım taşlarını, yol çizgilerini, halı desenlerini sayarak geçiyor günler.. çığlıklar birikiyor içimde haykıramadığım,…
sen ki sen ki yanağıma düşen al, gözüme vuran ışık, gönlümde kıpırtısın, sebepsin ebedsin bu cana.…
Gurbetteyim evimden barkımdan uzak Karanlık bir odanın soğuk duvarı vuruyor yüzüme Ne kadar uzak olduğumu söylüyor bana.. Bir başına uzakta bir odada…
Bir yalnızlık ki sorma Dünü yok yarını çok.. Hani derler ya ömrümce sanki kimsem yok, Öylece yaratılmışım gelmişim bu dünyaya…