Dost'a Mektuplar 11

Aziz Dostum, sabah uzaktı amma! Şükür bu sefer de gün akşam oldu Senden gelen son mektubun kâğıdı Gurubun misali sarardı, soldu Yemeğin ardına, yandı sigara Çöktüm bir kenara, daldım bir ara Vurdum mizanını, vardım karara Sivilden aşina olan kayboldu Bir bardak çay içmek ne büyük nimet Gir sıraya bekle, alırsın elbet! Sabret eziyete, zulmete sabret Vicdanım köreldi, özüm kahroldu Sen otur sıcacık soba başına Sakın girme asker olma yaşına Lakin gün gelir de çıkıp karşına Derim: "al nöbeti, benimki doldu" Aziz Dostum, akşamları severim Yine "bir gün gitti şafaktan" derim Dinlerim kendimi, artar kederim Akşam sevincine, şükrüne n'oldu?