Gönül

Mevsim hazan diye ne gamlanırsın Yazdan üç-beş günü çalarız gönül Sararmaya durmuş aşk çayırını Gözümüz yaşıyla sularız gönül Hayal kur, düş de gör.. söyle dostuna Müzeler kapalı Mecnun büstüne Ezgin, bezgin, süzgün.. beden üstüne Ümit atlarını salarız gönül Felek titretse de naz heybetiyle Mutmain dururuz aşk devletiyle Bize sunulmayan yar şerbetiyle Hüzüne sevinci bularız gönül Şu saadet kuşu yüksek uçarsa Al küheylan neşe öte kaçarsa Kadim dost yalnızlık kucak açarsa Doğrudan bağrına dalarız gönül Girme; yol Allah'a çağırmıyorsa Münadi Hakk için bağırmıyorsa Kırktan sonra hâlâ ağarmıyorsa Saç, sakalı tutup yolarız gönül Fasıla, dergaha pervasız dolsa Düzenin dağılsa, sazın kaybolsa Musallaya konan düşman da olsa Durur ve namazı kılarız gönül Dert ne yapsın mütevekkil adama Hep son umut; yama üstüne yama! Ölüm vaktindedir, amenna ama Ayrılıktan fena yılarız gönül.