Aşk Alışkanlık Yapar

Yorgundu yüreğim. Bütün susmaları kendime, sözleri sana bırakmıştım. ….. Gittiğinde susmuştu hatıralarım Kopan bir yaprağa bağlanan umutlar kadar uzaktı vuslat Rüzgarla savrulduğunda köhne duygular Ben bittiğini sanmıştım, başladığında fırtınalar. I. Gel diyorum, gittiğiyle kalıyor sevdalar Uzun bir gölge, kesif bir karanlık ve yüreğimde bir yırtık Ha bire kanıyor, dil susuyor Ve halâ rahneden rahleye kan damlıyor …Münfesih zamanlardı …Sessizce gelmişti karanlık muştular …Körebe oynayan gölgeler sarıyordu tan yerinin duvağını …Ve yüreğimi sevda kırıkları Bitiyorken gece, Ayazı kış günlerinden kalan bir nisan sabahıydı Ertelemeye çalıştığım korkularımla beraber gelip kapıya dayandı. …Oysa yorgundum … Ve gün … Biten mevsimlerin çaresizliğinde solgun yapraklar gibi düşüyordu … Hissiz kalan avuçlarıma II. Eski bir hikayenin yeni başlangıcıydı sevmek, alışkanlık gibi terk edilemeyen ve hiçbir alışkanlık derin değildi sevmek kadar. … Alışkanlıktı sevmek yaşamak gibi Ne yaşamaktan ne sevmekten vazgeçiyordu insan Ve beklediğim eylülken nisandı yağmurlarla gelen. Üşüdü yürek yangınlarında bedenim İçten içe eriyordu buz tutmuş benliğim Uzattığımda parmaklarımı, ateşe değen Ve sensin! Halâ kalbimin en ücra köşesinde gizlenen … Ellerimde anılarımdan kalan kurumuş sürgünler Ve usulca bir yaprak kopar Mevsimler geçse de bu yürekten Unutma, aşk alışkanlık yapar.