Gölgesi İçine Düşen Göl

Son birkaç yıldır içimdeki fırtına dindi, kıpırdamıyor gözlerindeki yeşil seninse; Ankara yağmurlarla geçiştiriyor kışlarını!.. Çoktan ayrılığı duyumsadı anlayacağın saksıdaki karanfilin titreşimleri bile, özlem beni de vurdu, evin kedisini de. Ne zamandır seni bekliyor kapının önünde, bense didiniyorum makinenin başında, aşk şiirleri yazıyorum, fukara avuntusu. Aslında bir nedeni yokken biliyorum hızla ateşim yükseldi nesin nesiyse; belki de en alıngan yerimden geçiyorsun! Kötü uyaklara düşüyor söz ne yapsam, bir zamanlar öptüğüm parmaklarının ucu hâlâ hüküm süren o uzun sonbahar oluyor. Gölgesi kendi içine düşen göl gibisin ovada öylece yayılmış karnın, yankısını dağın yuttuğu suskunluğumsun. İncecikten bir kar yağmaya başlasa şimdi ilkyaz umudu olurdu kaldığımız yerden. Ankara o eski Ankara olurdu park küçüğü çimenlerine yatıp yuvarlandığımız, izi çıkar unuttuğumuz çocukluğun; anılara sürünüyor evin kedisi, büyüdü!..