Giyotinsiz Karanfillere Ağıt

kendimden biliyorum sizi de ağlatırlar bir gün nasibi acılardan alırsınız sizi de öksüz bırakırlar bu kentte bu kentte boynu bükük kalırsınız kendimden biliyorum hangi çiçeğe uzansanız karanfil takılır elinize güneşi eksik olmayan bir yürekle ölü sokaklardan geçersiniz dar ve uzun ister istemez yalnızlık girer kolunuza acıları bir kenara itmek isterseniz kendimden biliyorum zamanı kurşun gibi eritmek istersiniz kendimden biliyorum siz de alışırsınız zamanla alıştım karlı gecelerin yağlı karanlığına sattım kırmızı kazağımı ve akik yüzüğümü kırmızı kazağa ellibeş lira verdiler akik yüzüğe yüzotuzbeş cebimdeki yirmi lirayla ikiyüzon etti alıştım yağlı karanlığına karlı gecelerin giyotinsiz karanfillere ağıt tuttum önce aklımdaydı suyu ekmeği umudu sonra unuttum