Anlasaydın...

Ey avcumdaki tohum, Cansız duran çekirdek, Toprağa düşmeye gör... Düşenin dostu olmaz,deseler de Şimdi bu toprak sana, Dost olacak Ve hatta Aşık sana,baksana... Aşkını sunan toprak Sarar,sarar gövdeni Nem verir, Güven verir Sana oksijen verir Sonra eğilip sessiz Fısıldar kulağına Belki de bu bir emir; Çatlat çekirdeğimi, Boyun göğe yükselir, Kesin,böyle der sana Bu sevda... Anlasana, Zaman hızla ilerler Dediği olur bir gün Köklerini kavrayan,saran bu kara toprak Bağrını kanatarak Sana saltanat verir Gün yüzüne çıkartır Bundan gurur duyarak... Der ki:İşte eserim Aşkım ve şaheserim Ben aşkı sunmasaydım Sen de benim kalbimde azıcık durmasaydın Ey çekirdek senin sonun hiçlik olurdu Yar,bunu anlasaydın...