Üzülmedim Diyemem

I ey aşk, yaptığını beğendin mi: yetimler gibiyim ziyafetten aç dönen ters yakılan sigara, hemencecik söndürülen- yoksulluk ile vakit geçer mi… uyanmış kalmışım, nasıl bir şey bu toprağa baktım, yerinde yoktu; şiirden aşağıya attım kendimi düşerken düşündüm, ölmesem mi. anlatıyorum, hiç konuşmadan, buğdayın içini dökmesi gibi… II bugün dalgınım, dün de dalgındım aç bile değildim aynaya bakmasaydım dünden kalmış yemekleri yerken ki gönülsüzlük gibi burdayım… burayı sevmiyorum, bahsetmişimdir. unufak olmak iyidir olmamaktan hiç böyle demedim, yarabbim bilir bu bozuk güzellik, kalbimi yoran… bir sandalye çektim zor günlerin altına ah ama, kimse yüz vermiyor bana, sandalye bile beni çağırıyor, yarım kalan ne varsa bana düşüyor, her yağmur tanesini suya götürmek, o serin ırmaklara öyle ya bir almanı herkes tanır, miğferi varsa moskofu da tanırlar, yatıp uyumamışsa bunları şunun için anıyorum burada kim tanır beni, şaşkınlığım olmasa bağırıp duruyorum denizin ortasında, su buradan ne kadar uzakta