Güneşin Ölümü

güneş benim gökteki sevgilimdi bana ayrı gülümserdi aleme ayrı bir siyah ufka bakar her sabah doğuşunu apayrı duygularla beklerdim ta geceden iki yana açılan kollarıma atılıp yüreğimi ısıtırdı her bahar deminde o bütünüyle benimdi birlikte tüketirdik bir bir tüm bulutları şimşekte yıldırımda göğün haykırışını romantik ezgi gibi dinlerdik en inceden efsunkar bir hülyaya, tüm benliğini salıp düşümü arttırdı. ... güneş neden ki uzaklarda şimdi ne bana bir hayrı var, ne de aleme hayrı kimse anlayamadı ansızın kaçışını şair yüreklerinin çektiği işkenceden neşelenmiş gibi gülmekten katılıp husumetten çıldırdı.