Islak Notalar

gece mehtabı sürüklüyordu duygudan halatlarla bulutlar parça parça geziniyordu peşinde dağılıyordu yıldızlar birer birer dudaklarım ıslak bir şarkı söylüyordu hafiften bir yağmur çiselerken ardından daha bir ıslandı nemlenen karanlıkta notalar o an kainat durmuştu sanki duygular zamanı sürüklüyordu... parçalı bir yaz gecesi birkaç dakikada sırılsıklam sokaklar, evler, bacalar ve mehtap kediler sırılsıklam miyavlıyordu karanlığın koynunda yağmur ve siyahın ortak bilmecesi mehtaplı, yıldızlı ve yağmurlu bir gecede çözülüyordu çok uzaklarda ayın gölgesinde bir yerde krater misali umut çukurları açılıyordu her bir zerresine umutsuzluğun mezar oluyordu ve demirden düşünceler karadeliklere çakılmış direklere gerilen çamaşır tellerine mandallanıyordu ve kafesleniyordu umutsuz gece kendi bedeninden mamûl kemikten bir kafeste şarkılar söylüyordu gece varlık ve yokluk arasında var olmak mıydı yok olan yoksa yok olmak mıydı var olan oysa gece sonun başlangıcında bir sabahı müjdeliyordu güneş var gün var sabah var doğacak yaşanacak günler var bir yaz çiçeğinin polenlerinde uçan yaşanacak günler gece kadar lacivert sabah kadar umutlu ve aydınlık gece haykırdı kainat sendeliyordu kulakları yırtıyordu ufukları ötelerde parçalayan sirenler doğum sancısı çekiyordu bir sabaha gebe karanlık çiğ taneleri sancılı gecenin alnında bir gümüş damlasıydı parıldıyordu doğdu doğacak gibiydi güneş dokuz ay on gün geçti dokuz saat on dakika dokuzuncu sol anahtarında bestenin ve ıslak notalarında gecenin terleyen serin ve işkenceli yüzünün bağırtılı kıvrımlarında umudun adı okunuyordu. alacakaranlığın ardında altın kadar değerliydi gün altın gibi kızıl yirmidört ayar yirmidört farklı dilimin en değerli anındaydı an ıslak notalar serptim koynuna gecenin ıslak notalarla söyledim umut şarkılarını ışıkla makyajlanan mehtabın kraterlerle buruşmuş yüzüne karşı dolu dolu söyledim git ey mehtap git gece varsa sen varsın bir yarasa gibi koynundasın karanlığın incinir lekeli bakışların ışığa karşı sonsuz arzularında gündüzün kaybolursun git ey mehtap artık umut doğacak sen gönlün karamsar ufuklarında eğlen ışıklı gündüzler seni bir anda bitirir sen bir aysın o bir güneş o beni umutla yakan ateş birazdan doğacak ve sen ey mehtap ve sen ey ay umacılara nemli ve ıslıklı şarkılar okurken ışıkla kısılacak sesin ve görüntün ve bir sonraki karanlığa kadar var olmayacaksın... ışığında umudun kaybolacaksın...