Hastane Önü

Çocukluğumun yokluk yıllarıydı Herşey için uzun uzun beklediğimiz yıllar, Karanlıkta otururduk geceleri Mum ışığında anlatırlardı Acıklı hayat hikayelerini İki elim yanaklarımda Usul usul ağlardım yalnız kalmış gurbet gelinlerine... Çocuk kalbim dua ederdi Türkülerle evimize gelen geçmişlerine Annemin sesiyle dinlemiştim bunlardan birini: İsmi neydi acaba hastane önündeki ağaca ağlayanın? Fikriye mi yoksa, Kiraz mı, Hacer mi, Fidan mı? Neydi çare bulunmaz hastalığı, Neden kimse yoktu, neden kendi omuzladı, Baş tabibin O'na fısıldadığı acıyı? Yoktu bu sorularının cevabı Belli ki kendiyle bir başına kalmış İnce ince yakmıştı bu ağıdı... Çocukken bir tek ince hastalıktan ölünür sanırdım. Dilini ve yönlerini bilmediğim bir ülkede Metroların rüzgarında anladım Hasretten de ölünebileceğini Ve gördüğüm her boş alana Eksiksiz çizebileceğimi, özlediğim her bir şeyi... Beni yabancı sayarken, aslında bana yabancıların Yüzlerinde tanıdım kendimle bir başıma kalmayı... Çocukken bir tek ince hastalıktan ölünür sanırdım HASRETTEN DE ÖLÜNÜRMÜŞ ANLADIM!...