Yokluğun

Henüz 7 yaşındaydım; "yok" kelimesinin anlamını öğrendiğimde... Nereden bilebilirdim ki o zaman; Bu kelimenin gün gelince bana ıstırap vereceğini... Sonra içimde kendi kendime hesaplaştım; Bu kelimeyi bilmek zorunda mıyım? Diye.. Varlığının başı ne kadar güzelse; Yokluğunun başı bir o kadar çekilmezdi... Dönüşü olmayan bir yokluktaydım sen gidince... Ama biliyordum dönecektin... Dönüp, yokluğunla kaybolan varlığımı; Bana geri verecektin emindim... Bekledim hep günlerce bekledim! Dönüp yokluğumu var etmeni... Boşa bir bekleyiş miydi benimkisi? Hiç avutamadım ki kalbimi sensiz... Kulağımda hep şu kelime çınladı: "yok"... Sonra sordum kendime... "yok" kelimesini öğretmek için mi gelmişti diye...