Kanayan

Başımı gecenin lacivert yüzüne yasladım Düşlerimi çiziyorum ayaza Tenime kök saldı sürgünü Tutuşan karanfillerin Yangınını koynumda taşıtorum Yüzünü saklayan şehirlerin Peşim sıra faylar devrilip gitmekte Vuslat bir ömür daha gecikmekte Dönüşsüz bir yoldayım yapayalnız Yelesi koluma takıldı rüzgârların Her kavşakta bir cellat yakıyor ışıklarını Tiryakisi oldum etimi kanatan dokunuşların Uzaklara yatırıp gözlerimi Bir hıçkırık gibi sürdüm peşimden Çocukların çarmıha gerili düşlerini Yüzüm acılar eskitiyor Bir bir çürüyor hançeremde sesler Uykularım neden örtmüyor beni Neden kanatıyor yaramı yarım kalan öpüşler Bir engereğin dudağıma geçirdiği dişlerden Kanayan ağzımda pıhtılaştı sözcükler Dilim sonsuz yalnızlığa kilitlendi Yatağına çekildi kurduğum tüm imgeler Sağılıp duruyorum Gecenin lacivert sağanağında Yıldızlar yanadursun beyhude Ardımda bıraktığım şehirler Tufan yüklü bulutlar gibi Suda yosunum Sudan yoksunum Bir çile ki saçlarımda ağarttığım geceler Aşk yetmez Sevda yetmez İnce bir sızıdır Müptelesı olduğum Dilimi boşaltıp zemberiğinden Kimliğimi sordum Yarasanın kör gözünden Yağğmurun umarsız çisentisinden Bir ben kaldım elde Bir de tütünüm Acıyla nefesime kardığım Heyhat Payıma düşeni aldım Dilsizlerin budala bakışlarından Usulca çekildim Gecenin afyonlu konaklarından