Amentü
İ
0
Altın Yaprak
آمَنْتُ بِاللهِ وَ مَلَئِكَتِهٍ وَ كُتُبِهِ وَ رُسُلِهِ وَ اْليَوْمِ اْلآخِرِ
وَ بِالْقَدَرِ خَيْرِهِ وَ شَرِّهِ مِنَ اللهِ تَعَالَى وَ اْلبَعْثُ بَعْدَ اْلمَوْتِ حَقٌّ
اَشْهَدُ اَنْ لآ اِلَهَ اِلاَّ اَللهُ وَ اَشْهَدُ اَنَّ مُحَمَّداً عَبْدُهُ وُ رَسُولُه
Âmentü billahi ve melâiketihi ve kütübihî ve Rusülihî ve'l yevmi'l-âhıri ve bi'l-kaderi hayrihî ve şerrihi mine'llâhi teâlâ ve'l-ba'sü ba'de'l mevti hakk Eşhedü en lâ iâhe illallâh ve eşhedü enne Muhammeden Abdühû ve Rasûlüh.
Ben Allahü Teâlâ'ya, meleklerine, kitaplarına, peygamberlerine, Âhiret gününe, kadere; hayır ve şerrin Allahü Teâlâ'nın yaratmasıyla olduğuna inandım. Öldükten sonra dirilmek de haktır. Ben şehadet ederim ki, Allâhü Telâ'dan başka ilâh yoktur. Ve yine şehadet ederim ki, Muhammed (s.a.v) Onun kulu ve peygamberidir.
Amentü, Türkçe'de "inandım" demektir. İman esaslarını ifade için kullanılır.
Ayet ve hadislere dayanmaktadır. Cenâb-ı Allah şöyle buyurur:
"….Allah'a, Âhiret gününe, meleklere, Kitaba ve peygamberlere iman eden; .." (Bakara, 177)
" Ey iman edenler, Allah'a, elçisine, elçisine indirdiği kitaba ve bundan önce indirdiği kitaba iman edin. Kim Allah'ı, meleklerini, kitaplarını, elçilerini ve Âhiret gününü inkar ederse, şüphesiz uzak bir sapıklıkla sapıtmıştır." (Nisa, 136)
Ömer (r.a.)'den sahih senetle rivayet edilen bir hadiste Hz. Peygamber (s.a.v), iman esaslarını altı madde hâlinde bildirmiştir.
Cibrîl hadîsi diye meşhur olan bu hadise göre:
Cebrâîl (a.s.), Hz. Peygamber'in yanında Ashabdan bir kısmının bulunduğu bir zamanda insan kılığında gelmiş ve Hz. Peygamber'in dizinin dibine oturarak İslâm, iman, ihsan ve kıyamet hakkında bilgi edinmek ve bunları ashaba öğretmek istemiştir. İmanla ilgili soruya Hz. Peygamber şöyle cevap vermiştir:
"İman, Allah'a, meleklerine, kitaplarına, peygamberlerine, ahiret gününe, bir de hayrı ve şerri ile kadere inanmandır."
Cebrâîl (a.s) de: "Doğru söyledin" diye tasdik etmiştir.
Hz. Peygamberin bu ve benzeri hadislerinde, iman esaslarını altı madde halinde bildirmesiyle, iman esasları Âmentü dediğimiz cümlelerde altı madde halinde ifade edilmiştir. Ehl-i Sünnet mensuplarınca on dört asırdır bu maddeler iman esasları olarak kabul edilmiş ve bu hususta icmâ-ı ümmet tahakkuk etmiştir.
AMENTÜ BİLLAHİ
AMENTÜ BİLLAHİ, İMAN EDERİM,
İMAN HEM NURDUR, HEM NÂR OLUR,
ÂMEL DEFTERİNDE RABBE GİDERİM,
İMAN ETMEYENLER DİNİNİ YIKAR.
İman en büyük cevherdir edene,
Ne mutlu ki ol Cennet’e gidene.
İslam’ın temeli, tevhit inancı,
İmansızlık ise, en büyük sancı.
Allah vardır, birdir, daim yaratır,
Gök Kubbe’yi yıldızlarla donatır.
Merhâmeti, adaleti de sonsuz,
Müslüman, müminler olamaz onsuz.
Hiçbir şeye değildir, mutlak muhtaç,
Emir ve yasaklar kul için ilaç.
Arş’tan indirildi yüz dörtlü kitap,
İnsana, bize ediyordu hitap.
Yüz küçük risale, emirle dolu,
Dört büyükler, gösterdi doğru yolu.
Tevrat, Zebur, İncil ve Kur’an,
Kitab-ı Hak, hakta, sözünde duran.
Tevrat Musa’ya, Zebur Davut Nebi’ye,
İncil İsa’ya, Kur’an’da Resule.
Cebrail-i Vahiy, peygamberlere,
İnanmış inanmamış ümmetlere.
Kitap gösterir; emreder, nehyeder,
Âdem Cennet ve Cehennem’e gider.
Kur’an üç kitabı tahrif kılacak,
Kıyamet’e kadar baki kalacak.
Tevrat Yahudilere gönderildi,
‘And-i Atik. Ahd-i Kadir’ denildi.
Zebur yine Yahudilere indi,
‘Mezmurlar’ adı aldı, söz içindi.
İncil öğretici anlamındadır,
Ahdi- Cedid İsa’nın yanındadır.
Allah’ın meleklerine inandım,
Sevap/günah yazacaklara kandım.
Meleklere iman Kur’an emridir,
Cebrail bu meleklerden biridir.
Peygamberlere vahiy getirendir,
İstekleri Allah’a götürendir.
Mikâil melek, Allah’ın kuludur,
Tabiat olayları, rızk uludur.
Dağdaki topal kurdun rızkı verilir,
İnsana, ihsan edilen serilir.
Kıyamet’te İsrafil Sûr’u üfler,
Kesilir verilen bütün nîmetler.
İlk üflemede yer/gök yok olacak,
İkincide Mahşer yeri dolacak.
Azrail’de, korktuğumuz bir melek,
Ölürken kalmaz, elbise ve yelek.
Canlar teslim eder veren Allah’a,
Ölüm tatlı olur; he ya, vallaha.
Sağ ile solda Kirâmen Kâtibin,
Sevap ile günah olur hatibin.
Şahit olur Hafaza Melekleri,
Kıyamet’e götürür dilekleri.
Ölümden sonradır Münker ve Nekir,
Mezarda hesap ver Turgayla, Bekir.
Hamale-i Arş var, arşı taşıyan,
Mukarrabun, İlliyyun zikr yaşayan.
Binlerce melek var, bizle beraber,
Dualara ‘amin!’ derler beraber.
Kur’an okuyan, namaz kılan da var,
Âlim, ilim meclis ziyareti var.
Melekler yemez, içmez, uyumazlar,
“Su, Hava, Ateş, Toprak” tan olmazlar.
“Kimi kıyamda, kimi kılmış rüku’,
Kimi Hakk’a secde kılmış, bâ-huşu.”
On dokuz Zebâni Cehennem Meleği,
Cennet Haznedarı Mâlik Meleği.
Peygamberlere iman, dinin esası,
İhya-ı Din olur millet ihyası.
“Nebi, Resûl, Beşir, Nezir” Kur’an’da,
Peygamberler gönderildi zamanda.
Yüz yirmi dört bin olarak bilinir,
Rivayetler gerçeklerden silinir.
Kaynak, bilgi, belgeler böyle yazar,
Yalan söyleyen tarih, kuyu kazar.
Kur’an’da yirmi sekiz peygamber var,
Adem’le başlar, Muhammed olur yâr.
İdris, Nuh, Hûd, Salih, İbrahim, İshak,
İsmail, Lût, Yakub, Yusuf, Eyyüb hak.
Şuayb, Musa, Harun, Davut, Süleyman,
Zülkifl, İlyas, Yesâ, Yunus ne yaman.
Zekeriya, Yahya, Üzeyir, İsa,
Lokman, Zü’lkarneyn, Muhammet Mustafa.
Hasret kuşu konmak ister, güllerine Muhammedin.
Çiçek açan tüm ağaçlar, dallarına Muhammedin.
Goncada öten bülbüller, lâle, menemşe, sümbüller,
Mübarek terinden güller, ballarına Muhammedin.
Gönüldeki kar erise, kâinatta sır var ise,
Dünya ümmete dar ise, dillerine Muhammedin.
Ecel suyu içilirse, Arafat’a gidilirse,
Serden, yârdan geçilirse, ellerine Muhammedin.
Medine’de ağlayarak, Kâbe’de el bağlayarak,
Tavaflarda çağlayarak, yollarına Muhammedin.
Sevdâyı onda bulmuşlar, Cemâle âşık olmuşlar,
Sahabeler saç yolmuşlar, kollarına Muhammedin.
Kemâl onda çiçek açtı, iki cihana nur saçtı,
Şeytan hak kitaptan kaçtı, hallerine Muhammedin.
“Her nefs ölümü tadacak” ölecek,
Yeniden dirileceğin bilecek.
Kader, Hayır, Şer, ölüm Allah’tandır,
İnanan müminin imanı tamdır.
Dirilecek, hesabı vereceğiz,
Âhiret’i birlikte göreceğiz.
Diriliş, Mîzân, yeni den bir nizam,
Muhteşem adalet, büyük ihtişam.
Dost, akraba, evlat, eş, yârenler yok,
Günahımız olursa, çoktan da çok.
İnkârcı yeni dünya isteyecek,
Feryatla kurtarıcı sesleyecek.
Müslüman rahat, Cennet bekler onu,
Mevlâm hazırlasın; son olan, sonu.
Kelime-i Şehadet ilk sözümüz,
Elhamdülillah sağlamdır özümüz.
Lâ İlâhe illallah, Muhammed Resûlullah,
Ve’l-bas’sü ba’de’l-mevti, medet Nebi, ya Allah!
DUA GÜLLERİ
YARABBİ!
Bir damla nûtfeden, cesette tenim,
Ananın karnında, rahimde cenin,
Toprak, su, ateş, havadır bedenim,
İnayet senden, hidayet de senin,
SANA GELDİM, YALVARIRIM YA RABBİ!
Yarattın, gönderdin kul olmak için,
Hikmet-i sırların, binlerce niçin,
Varlığın ispatı, hiçlerde hiçin,
Haramı döl yatakta, içinde piçin,
SANA GELDİK, YALVARIRIZ YA RABBİ!
Arz-ı Semâvat’ın hikmetle dolu,
Cehennem’e gider dâlâlet kolu.
Kurtuluş kapısı, saadet yolu,
Mahşer’de hesabı sağ ile solu,
GÜNAHKÂR KULLARIZ, AFFET YA RABBİ!
Hesabı verirler Mahşer gününde,
Zamanı harcarız; bugün, dününde,
Defterler açılır, Mîzân önünde,
Ecel Şerbeti içilir, ömür sonunda,
RAHMETİNE MUHTACIZ BİZ, YA RABBİ!
Peygamber ümmete, kulluk yakışır,
Eğri ile doğru yolda çakışır,
Bir yanda nûr, bir yanda kîr akışır,
Hasret kalan gözler, açık bakışır,
MEDET EYLE, DİLİ SÖYLET, YA RABBİ!
Sırat Köprüsü’nden geçerken bizi,
Peygamber sünneti, kaybettik izi,
Arasat Meydanda günahlar dizi
Medet bekler anası, oğlu, kızı,
KEMÂLİ KULUNU AFFET YA RABBİ!
KEMÂLİ ( İLHAN YARDIMCI )
Hak sahibinin izniyle yayımlanıyor: İlhan Yardımcı
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş