Nâr Yakmadı Onları!
İ
0
Altın Yaprak
Sevdânın mayasında, pâk özü kullandılar,
Sevginin hâyasında, edebe çullandılar,
Merhâmet kayasında, allanıp/pullandılar,
Adalet yuvasında, doğruda şahlandılar.
İZLERİ KAYBOLMADI, YOLLAR KÂBE’YE GİDER,
AŞKLARI HİÇ SOLMADI, ANCAK ÖLÜMLE BİTER.
Kor ateşin közünde, nâr yakmadı onları,
Erkân ile sözünde, yankı yaptı sonları,
Arka gören gözünde, bozdular oyunları,
Nûr-i Cemâl yüzünde, eğilmez boyunları.
BOŞ KUBBEDE HOŞ SEDÂ, ESERLERİ PEŞ PEŞE,
ÖNDER ETMEZ Kİ VEDÂ, KUZGUN DÜŞSE DE LEŞE.
Fermânla yürüdüler, ova, dağ, taş aştılar,
Has emel bürüdüler, yapmayana şaştılar,
Serhât’te göründüler, seferler başlattılar.
Siperde süründüler, düşmanlı savaştılar,
BU BENİM ECDÂDIMDIR, EMÂNET-İ MÜBÂREK,
ADI, BENİM ADIMDIR, ONDAN BANA EMÂNET.
Aynalara baktılar, mektuplar ceplerinde,
Uyumadan kalktılar, aşk dolu içlerinde,
Hasretliği yaktılar, resimler keplerinde,
Vatandan uzaktılar, feryât var seslerinde.
BİZ RAHATI SÜRERKEN, ONLAR YAŞADI BÖYLE,
YAĞLI LAVAŞ DÜRERKEN, DOĞRU DEĞİL Mİ SÖYLE?
Anlatıyordu atam, barut yanığı yüzlü,
Anlatıyordu dedem, asâlet dolu sözlü,
Anlatıyordu ninem, mayası sağlam özlü,
Anlatıyordu babam, ocağı sönmez közlü.
KEMÂLİ BÖYLE SOYDAN, ŞEYH ŞAMİL’İN TORUNU,
GELİR LEZGİLER BOYDAN, TARİHE SOR KOR’UNU.
KEMÂLİ
Hak sahibinin izniyle yayımlanıyor: İlhan Yardımcı
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş