Yıkma!...
İ
0
Altın Yaprak
YIKMA Gönül sarayını, yapacak bir ustası yok,
Alma mazlûmlar âhını, çünkü onların gönlü tok,
Hatırla, bil ervâhını, zalimin elinde yay/ok,
Tövbelerde ervâhını, akıl disketine bir sok.
MEVLÂ GÖNÜLLERE SIĞAR, KULLARINA “AYNEL YAKȊN”,
HER GÜNAHIN HESÂBI VAR, EDEPLE/ERKÂNIN TAKIN.
YIKMA mazlûmun evini, çalı dibi olsa bile,
Kazan onun güvenini, sakın yapma tuzak, hile,
Doğru kullan dümenini, Haktan yersin sonra sille,
Sırla dolu sümenini, gönderme ȇlalem dile.
MAZLȖM SAHİPSİZ DEĞİLDİR, KİMSE YOKSA, ALLAH’I VAR,
DAĞLAR YIKAN BİR ÇEĞİLDİR, BULUNUR UZANAN BİR YÂR.
YIKMA imanın tahtını, sevinir Şeytan olanlar,
Kader-i Mevlâ bahtını, Nasib-i Haktan bulanlar,
Belli et sağ/sol sathını, zan içinde hep kalanlar,
Derya/Deniz, mülk katını, haramzâdede talanlar.
PİŞMAN OLUR DÖVÜNÜRSÜN, AY BACAYI ÇOKTAN GEÇER,
NE YAPTIĞIN DÜŞÜNÜRSÜN, HIZAR GİBİ SENİ BİÇER.
YIKMA ahlâk, âr seddini, değerlerine sahip çık,
Unutma Atan, Ceddini, gelecekte önün açık,
Unut çile, gam derdini, ye’is kalelerini yık,
Örnek ver yiğit, merdini, daima ol sen de ayık.
AHLÂKINI KAYBEDERSEN, ŞEYTANLA KARDEŞ OLURSUN,
KUSUR İLE AYBEDERSEN, BELÂ/MȖSİBET BULURSUN.
YIKMA sevdâ kalesini, surlar kalır daim öksüz,
Mezat aşk ihâlesini, olursun daima yüzsüz
Boynu bükük lâlesini, Bağbanlarda koyma köksüz,
Sefahatin şâlesini, mâna ikliminde öksüz.
SEVDÂYI ÇEKENLER BİLİR, LEYLA’YLA MECNUN ÇÖLLERDE,
AŞK FİDANLARI DİKİLİR, BÜLBÜL BEKLEŞİR GÜLLERDE.
YIKMA emek bahçesini, avuçta teri soğutma,
Âhenklerin bohçasını, verdiklerinle avutma,
Aşkın âşık bestesini, Hicrân-ı Âhla bağırtma,
Arş için dilekçesini, ağyâr elinden dağıtma.
EMEK KUTSAL, GAYRET BÜYÜK, KARŞILIĞI HAKK KATINDA,
GÜNAH İNSANIN SIRTINDA YÜK, CİHANIN DÖRT BİR SATHINDA.
YIKMA şair çardağını, şiirler kalıyor öksüz,
Kırma iksȋr bardağını, âşığın mızrâbı sözsüz,
Açma yârin yaşmağını, kalır sonra iki gözsüz,
Nefse vuran tokmağını, alınlarda kara yüzsüz.
ŞAİRLE/YAZAR BİRLEŞSİN, KALEMLERİ AĞLATMASIN,
BİRLİK OLSUN DA DİRLEŞSİN, GÖNÜLLERİ DAĞLATMASIN.
YIKMA garipler bağını, bir gün olur bülbül konar,
Genişlet sevgi ağını, Yaz mevsimi sular donar,
Unutma çocuk çağını, damarında kanın kaynar,
KEMÂLİ’nin aşk dağını, Mecnun olan ancak sayar.
GARİP GELDİK BU DÜNYAYA, HAMURUMUZ KURU BALÇIK,
DÜŞMEYELİM BİZ TONGAYA, ÂMELİNLE YOLLARA ÇIK.
KEMÂLİ
(22 ARALIK 2015/SALI )
Hak sahibinin izniyle yayımlanıyor: İlhan Yardımcı
Bu şiiri puanla
Henüz puan verilmemiş