Yok Kalanım

Güneş batışının kızıllığı saçlarımda Karanlığın en kuytu yerinde bir hilal gözlerim Nikotinli bir yalnızlık kokuyor tenimde Kendi ıssızlığıma sarılıp Üşüyorum yokluğuna Yazmak istiyorum Son kez yazmak Yazarken kanamalı diyorum içim Gidebilmeliyim bu defa Unutmak olmalı adı sözcüklerin Susuşlara susmalıyım yüreğimi Uykuları bıçaklamalıyım sırtından Sana kanamalıyım Yok kalanım Hangi karanlığın ıssızlığında şimdi varlığın Uykuların hangi intiharlarda ölür düşlerime Küstüm sana Sustum kendime Yalan kokan sevdaların gizeminde kaybolurken ben Ömürsüz ömürlerde Sana saklı bir ömrü öldürüyorum Nerdesin...