Kızıma Mektup

(Kızına hasret olan bir babaya) Kızım, Sen açtığında gözlerini, Yüreğim başka görmeye başladı dünyayı... Anne mi, hatta babamı bile anlamaya başladım. Sen bana hayatın anlamını getirdin, O uzak sandığımız yakınlardan... Yüreğim seni çıkarsızca sevdi. İlk kez anladım sevginin değerini, Gerçek sevgi, geldi mi gitmeyen... Sevdikçe yücelenmiş... Şimdi başka bir şehirde, Annenin koynundasın. Anneni üzme, Biz geçinemesekte annendir o senin. İkimizde seviyoruz seni. Bizim derdimiz birbirimizle, Beraber olamıyoruz istesekte... Kimbilir belki kızarsın birgün bana... Ben de kızmıştım anneme ve babama. Şimdi anlıyorum onları, nedenleri Sorguladığım insanların yerindeyim şimdi... Sana olan özlemim öyle büyük ki Seni görmemek deliye çeviriyor bazen beni. Sadece işim var sarılabildiğim Geceler ise senle dolu, Evin her köşesi... Şurası senin odan, Ne çok gözyaşı döktüm orada. Her yerde senin fotoğrafın, Kulaklarımda 'babacığım' Dün boyama kitapları aldım, Ve de bir elma şekeri, Sen seversin diye… Senin uzakta olduğunu unuttum bir an Elma şekerini sokaktaki bir çocuğa verdim. Sensiz olduğumu hatırladığımda… Kızım, Evde her şey seni hatırlatmada Gidişinden kalan, fotoğraflar Ve büyük bir anılar yumağı Beynimi kurcalayan… Bir gün anlarsın dilerim beni, Çektiğim acılar senin iyiliğin için İyi bir baba olamıyorsam Affet kızım affet beni