Akşamın Alacası

gün yine son damlalarını damlatıyor kapımda akşamın alacası gülümsemekte 'yine elime düştün işte' dercesine bütün acımasızlığıyla... üzerimden geçen yorgunluğun ertesinde gelen bugün yersiz bir fırtınaydı belki esen yersiz bir fırtınada yelken açan geminin acemi kaptanı gibiyim alabora olmuş bugün hayatım nedenler, niçinler anlamsız bir sürü soru beynim savaş meydanı... hayatımda hikayelerden alıntı bir keşmekeş kes/yapıştır nereye koyacağını bilemediğin parçalar dökülüyor avuçlarımdan... her iç çekişte bir kırılış... bıkkınlığa bir serzeniş daha susması gereken sözler üşüşüyor kulaklarıma çığlıklarım anlamsız... sessizlikte duymak istediğim sesler suskunluğa mahkûm... Sen akşam alacasına teslim etmişsin beni sen vurmaya devam ediyorsun vurduğun her yerde gül bitmiyor ve her gül biten yere vurmuyor hayat hayat ılıklığını buz ayazı soğuklara bırakıyor ılıman bir iklim değişikliğinde bitişi bir şeylerin... geçmişime iz bırakmış hatalarımdan ders de çıkmıyor Kapımın önünde alacakaranlık bir gölge arayan her zamanki gibi yalnızlık ve kapım çalınıyor üsüste kapımı zorlayan yine yalnızlık... riyakâr gün güneşi sakladı bir yerlerde yine... okul zilleri çalıyor akşamın alacası yaklaşmak üzere ay da sensiz doğmuyor .. gün tükenmekte Ve sancılar kapıyı çalmak üzere...