Bağışlamam Seni İstanbul

Ey İstanbul Yüreğimdeki yılların hazin tortusu Gözlerimin buğusundaki esrarlı hayâl Sırtımda unutulmuş bir paslı hançer Bak yine -ölümüne- yollarına koşuyorum Ah sevgili/m İstanbul İşte yine Kocaman bir mayın tarlası oluyor ömrüm Ne zaman doğrulup ayağa kalksam Her adımımda bir infilak oluyorsun da Her çırpınışımda Bir uzvumu parçalıyorsun Kahpeliğinin bataklığında/düşe kalka Ben yine de Sana yürüyorum İstanbul/um Üstüme gelme be İstanbul Taşıyamam ki Omuzlarıma yüklenme bu kadar Ey yedi duvaklı ………….kadın Korkarım yakar kavurur seni bu "ah"ım Yıkılır da gidersin bir gün Yıkılır senin de -benim gibi-bütün köprülerin Zemheri ayazında mum gibi erir O sımsıcak umutların Öldürür seni de bir sahte yemin Kirlenir -gül yapraklarında- gizlediğin anıların Kirlenirsin sen de İstanbul Ah be İstanbul Daha ne istiyorsun benden Bedelini ödemedim mi Yaptığın o hazin ihanetin Yolumdan çekip git artık/git Görmüyor musun kan çanağı gözlerimi Unuttun mu yoksa sırtıma sapladığın O paslı hançeri Suçların çok kabarık Ey sevgili İstanbul/um Bağışlamam seni