Bir De İstanbul

gönül dünyama düştüğünde ey yar Şehremini rüzgarları tarardı saçlarını güneşin batıdan doğduğu günleri yaşardık elele gönül gönüle... Oruç Baba'nın dualarıyla başlardık güne gün günlerin en güzeli olurdu... Fındıkzade sokaklarını adımlardık başımızı döndüren sevda ateşinde yana tutuşa bir biz olurduk dünyada, bir de İstanbul... bizi beklerdi şehirhatlarının köhne vapurları demiralmak için. bütün İstanbul bizi beklerdi, biz bütün İstanbul'u... martılar bile sadece bizim üstümüzde uçardı sevdamızı taşımak için gökmavisi kanatlarında... bir biz olurduk dünyada, bir de İstanbul... sıcaklığı bir başka yakardı güneşin, yakar kavururdu bedenlerimizi yanışını hissederdik kalplerimizde ılık ılık... hüzünlerimiz kaybolurdu buluşan ellerimizde, yok olur giderdi köhne dünyanın küflenmiş kederleri bir bir... süzülürdü gözlerimizden mutluluk gözyaşları tane tane... umudumuz düşlerimiz olurdu gelecek güzel günlerde doğacak yeni güneşlere, bir biz olurduk dünyada bir de İstanbul... bir de İstanbul...