Gönül Yarası

Yedi tepenin yedinci tepesinde Artık çoktan kapanmış bir sinema Biz film seyrederdik/film bize bakardı Lacivert akşamlar dökülürdü salona Akşamlara boyardım saçlarını Bir ben bilirdim bir de saçların Kim bilir belki sinemanın boş koltukları bir de Ay ışığı akardı ipek saçlarına Bir ben taradım /bir de rüzgarlar Kızıla dönerdi saçının her siyah teli Her kızıllık aleve dönüşür yakardı ellerimi Ellerim de mutluydu saçların da alevler de... Ve sen gittin Alıp saçlarını avuçlarımdan Savurdun Yeditepe'nin yedi tepesine Kaybettim alevden saçlarını /kaybettim... gittin... Ellerim de mahzun artık alevler de Saçlarını savuran rüzgarlar da Kimbilir belki bir de sinemanın boş koltukları Şimdi sadece hayalin yakıyor Saçlarının kavurduğu avuçlarımı Hayalin de acıyor avuçlarım da... Hayalin bıçak olup kestikçe avuçlarımı Bir film tekrar başa sarıyor İçimde bir yara depreşip kanıyor tekrar tekrar Ve hâlâ içimde bir nehir gibi Aktıkça akıyor /yaktıkça yakıyor Gönül Yarası... Yeditepe'nin yedinci tepesinde Çoktan yıkılmış bir sinema salonunun Arka koltuklarında okudun idam fermanımı Soğuk bir ocak akşamıydı Sıcak öpücüklere sarıp da sordun son isteğimi Bir ben duydum bir de dudakların Belki sinemanın boş koltukları işitti bir de Gidişindi dudaklarındaki son haber Ve geri dönmeyişindi bir daha Öpücüklerinin ölüm müjdesi Öyle namussuz bir akşamdı Öylesine kalleş bir ocak Ve öylesine gidişin... şerefsizce Döndüğün son sokağın Son köşesi bile tiksindi gidişinden... Adımların benden uzaklaştıkça Bir film başa sardı Oynadı tekrar tekrar Hâlâ içimde o film Oynarken yakıyor /yaktıkça yanıyor Gönül Yarası... Ve filmin sonu Sen gidiyorsun saçlarını avuçlarımdan alıp Yeditepe'nin yedinci tepesinden Bir el geliyor Kimbilir belki de senin elin Son toprak parçasını atıyor üstüme O gün bitiyor film/o gün kapanıyor içimdeki Gönül Yarası...