Gülsene

Paslı hançerler doğruyor rüyalarımı, zamansız ölümlerden geliyorum cehennem atlarına binip dörtnala yanıp kuruyan hülyalarım bir damla suyuna hasret... görsene... son damlalarını rüzgarlara vermiş kurumuş gözpınarlarımın kaynakları bir damla gözyaşına muhtacım söndürmek için ateşlerimi tırnak uçlarımdan damlıyor sensizliğim gelsene... esmer güneşler doğuyor sabahlarıma asırlar süren gecelerimin arkasından zehir kusan karıncalar dolaşıyor damarlarımda kan yerine bütün kıyılarımdan çekilmiş denizlerim bilsene... sensizliğin çöllerinden geçiyorum derman kalmamış ayaklarımı sürüyerek tebessümlerim değirmen taşlarının arasında ezilmiş, unufak... anka kuşlarım kaf dağının arkalarından senin sevgini taşımıyorlar artık sevsene... geceler gecelerime yorgan sessizlik sesimin üzerinde perde korlarım küllerimin içinde sönmüş bir tek gülüşünle yırtılır yalnızlığım bir tek gülüşünle alevlenir küllerim ve yok olur sesimi boğazlayan perde gülsene...