Cemrem

Benim zihnim seni anlatacak olsaydı, cennette nur olurdum, Ki güzelliğinin keşfini yapan ben, çıkmazlar içinde boğulurdum. Gözlerinden çıkan aşk kokusu içimi kımıldatır, Kımıltının sualleri, benliğimin derinliklerine huzur fısıldatır, Kendi kendine beynim seni aratır, cildimde nefesin satır satır! Yokluğunda kalbim buğulanır, görülmez bir anı olurum yaşamda, Sesim boğuşur anlamsızlarla, yokluk filizlenir o anda. Yaratma gücüm erir; bana her zaman dilimin, yalnızlığı getirir, Hayatın ortalarında savrulurum, çaresizler gözlerimin içinde birikir, Zamanın bir sonu gibi, ilham gücümde son bulur, ki bu sonumu belirtir! Bir ressamın bulanık çizimlerinde belirlenirim, yokluğunda sessizce silinirim, Sana yazılmış her övgüyü yüzüme ıslatırım, ıslaklıkla varlığı yokluğu karıştırırım. Sevgiler yeşil gözlerinin bakacağı yerde dolaşır, mucizeler sana yakışır, Yaratılış amacımın Cemre olmasına beynim alışır, kalbim yaşamla barışır. İshak uç noktalarda zamanla yarışır, noktalar sevdiğimle çarpışır!