Hüzün

Hüzün, hüzün, hüzün... Daima hüzün, Ne çıkarsa ağzımdan, Hüzünden yana sözüm. Yandıkça alevlendi, Yüreğimdeki közüm. Kararan bulutta, sararan yaprakta hüzün, Kavrulan dudakta, yarılan toprakta hüzün... Batan güneşte, doğan ayda hüzün, Atılan okta, gerilen yayda hüzün... Ey kimsesizlerin kimsesi Allah'ım! Yok mu hüzne bir çözüm? Okunan salâda, taşınan tabutta hüzün var, Geceler hüzün dolu; Dünyada kim bahtiyar? Gençliğimi bilmeden şakaklarım ağardı, Oldum işte ihtiyar. Anladım ki sonunda, Hüzünle mayalanmış, hüzünle yoğrulmuş, Dünya denen bu diyar.