Gitmemeliydim

Dün gece tüm sokaklarını dolaştım kentin Yürüdükçe ıslandım her kaldırımında Yağmur değildi sanki saçlarıma yağan Hücrelerim değildi sanki içten içe sızlayan Bildiğim ;yüreğimdi acılarına yağmur gibi ağlayan Her köşebaşındaki sokak lambasinda aradim kendimi Seni ise gökteki yıldızlarda... Uzattım ellerimi erişemedim sana Sustum bir an ; şehrin kalabağına ses verdim Bir uğultu, sanki sesini duyar gibi oluyordum Bir sağıma bir soluma bakıyordum Ümitlendim bir an Aradığım ; Senden bir sesti ölümün suskunluğuna Bir ışıktı gözlerinden karanlığıma süzülen Ama yoktu ; ne bir ses ne bir ışık Tüm ümitlerimi kaybederken yavaş yavaş Yıldırım düştü gözlerime gözlerinden Anladim ki ; Bedenimin tüm damarlarında atıyorsa sevgin Yaşamak için tek sebebim ; Acılarımıza inat gülümseyen gözlerin ise Pes etmemeliyim ayrılığa... Gitmemeliyim ölüm kokan karanlığa...