Yokluğun

Yokluğun yüreğimin karanlığına itilmiş şehri Gözyaşın, yalnızlığımın bulanık nehri Ateşten çığlıklar yükseliyor gökyüzüne Gözyaşında bestelenmiş hıçkırıklar süzülüyor yüreğine Yanardağları sıcak ellerin sanıyor üşüyen ellerim Bir damla gözyaşına kanıyor kuruyan çöllerim Hasretinin zehiri sürülüyor yavan ekmeğime Bulutlardan acılar süzülüyor kanayan yüreğime Yorgun dönüyor sana yolladığım elçiler Soluyor günden güne dilimdeki sana dair tüm heceler Yokluğun, sanki ölümün soğuk nefesi Gözyaşın, isyanımın acıya tutsak edilmiş son adresi Yalnızlıktan türemiş cümlelerle anıyorum adını Her yudumda başka tadıyorum ayrılığın acısını Her rüzgarla yüzüme savrulan kimsesizliğim Her nefeste yeniden yıkıldığım sensizliğim Uçurumların gölgesinde tutunacak bir dal ararım kendime Ölmeden taze dallardan bir sal yaparım yüreğime Nice ağıtlar yakıyorumher bir soluğumda Gözyaşımla zincirleri eritiyorum yalnızlık koğuşunda Yokluğuna yenilmiş asker gibi sevdamla göm beni Gözyaşında ıslanmış hançer gibi sil beni