Özrüm Kabahatimden Büyük.

Yalnızlık en cesur hali ile otururken göz bebeklerime Kendi kalabalığından kaçan bir kent gibiydim... Notası kırık şarkılar okşuyordu saçlarımı.. Bir şimşek çakıyor, bir gök gürüldüyor, bir yürek dağılıyordu orta yerinden.. Yağmurlar göz kırparken sesimin yabancı olduğu mevsimlere Çelimsiz gidişlerimin şah damarlarından yırtılıyordu boğazım.. Bir kuş kanadı gölgesi düşerse yollarıma, Yer yüzünü maviye boyarım.. Ve gökyüzü utanır, ağlamaya.. Denizlerden çaldığım dalgalar ele veriyordu beni Yakamdan düşürüyordum, günahlarımı… Çığlığı içime karışmış bir adam taşıyorken, Hayat bir kaşık suda boğuyordu beni.... Özrüm kabahatimden büyük hayat.. Çocukluğuma ver.. Küçüktüm, dünyanın çarkına sığamayacak kadar küçük.. Bilemedim.. Kalem kendini yazar Kelimeler kendine cümle, Şiir kendine şair Yalan kendine doğru Dil kendine suskun Susmak kendine çığlık İnsan kendini yaşar Kahkaha kendine ağlar Yol kendine yürür Uzak kendine yakın Bıçak kendini keser, Silah kendini vurur.. Hayat kendine hayat Bilemedim.. Az istedim, çok aldım.. Teşekkürler "hayatım" beni yalnız bırakmadın.