En Çetin Bedduamdır

Bir hüzzam yanlızlıktı Kırıverdim yelkeni Taaa marpucundan Sonra dökülüverdim Basamaklardan sessizce Korkuya kilitlenmişti Saçlarını taradığım Gümüş tarağın nazenin dişleri Ağlama diyordu elim Tenine değerken/hiç kudurmadan Sokaklara bakışını özlüyordum Kuğu gibi boynunu sandukalardan çıkarıp Yalana benziyordu sevişin Dudak kıvrımlarında Küçücük bir yosma şehvetinde Endirek ölümdü Yanlızlığa vuruşun Hiç kararmamıştı lakin Tekgraf direklerine takılan hasret tellerin Söz bittiğinde sen başlıyordun gülerek Kızmalarında hıçkırıklarım saklıydı sanki Ölüm bu... Keyif veriyordu Uzakken sensizlikten Bir girip bir çıkıyordum Abaküs hesaplarına İnliyordun çaresiz Her gece mısır türküsüydü Püskülünde gelinlik Smokin kadar siyahtı Aşiyan Ölüyorum ama ağlayışım yalandı Bıçaklar kesik bilmecelerin Son perde finaliydi İnleme sakın... Yalnızca öpüşlere sal beni Sonra yangın merdivenlerinden Uğurlayıver gerçeği Bir gölcüğe dönüşsün Gözlerinde ay matemi Silahların namlusunda bebecikler uyusun Gitme diyemem sana Gidişin o kadar asri ki obalarımdan Hakikatın maviliğine vurma Yanılgımın yükünü Silme sakın Dolambaçlı yollarda tükenen türkülerimi Dudağım kanar yinede Kan sızısı yakar bilirim bohemimi Cik diyen kuşun nefesi ensende tükeniversin Bu en çetin bedduamdır Ürkmeyesin hiç sakın Ada'nın adıydı Sevdiğin şarkının Endülüs farikası Deneyemem son yolculuğu Adın dünyamda mahsur Ben özleyemem/gelirim peşinden Acımadan kendi rehberime hiç mi hiç Sineme kahreden Gözlerinde ki o son yakarış komikliğinde Bir eski zaman sığınır İçimdeki konakların hengamesine Taş duvarlarda Kuyu suları unutulur/göz bebeği ben Sen diye yanaklarıma Şarki rahiyaların yanlızlığı savrulur Gitme! Gitme sakın Bu gidişin hoş değil Dinle bu sözümü ki-son sözümdür- Hiç bir kelimesi boş değil