Ruh Bedende Yetimdi

Sen ağladın Gül öksüz kaldı Ben ağladım Güller çoğaldı Ruh beden de yetimdi Geldin ağıtlarına Yüreğim güneşini dağladı Can tükeniyor Kan Gözlerimden süzüldü Ölüme direniyor Adımlarım Parke kaldıırımların terkesinde Sonsuzluğu deniyor Bendeydin-oysa- Senin için-ellerini tutamıyorum ya- 'Öldü' deniyor Öylece duruyorum Belki bu-yokluğuna Öksüz bir Duru yorum Ah bir bilseler Bir bilseler Nedir o Üstünde ki beyaz elbiseler? Yokluğundan Kuduruyorum Gerçek bu Ben çağladım Güller çoğaldı Sen ağladın O toprağın altında Dil sözsüz kaldı .......... Gül öksüz kaldı.....