О, сколько раз я проклинал (Никитин)

И Иван Саввич Никитин
0 Altın Yaprak
Позор слепого заблужденья И о самом себе рыдал В часы молитв и размышленья! И как бы я благословил В ту пору неба гром нежданный, Когда бы этот гость желанный Надменный ум мой поразил!.. Но миг святой прошёл — и снова Страстям, как прежде, я служу, И на позор их и оковы, Как на свободу, я гляжу. Так, влажный воздух рассекая, Меж облаков, во тьме ночной, Блистает молния порой, Мгновенно небо освещая.

Metnin kaynağı: Kamu malı arşiv

Bu şiire çeviri ekle ·

Bu şiiri puanla

Henüz puan verilmemiş

Yıldıza dokunarak 1–10 arası puan ver

Yorumlar

Yorum yapmak için giriş yapmalısın.

Giriş yap

Bu şiire henüz yorum yapılmamış. İlk sen ol.

Sana daha iyi bir okuma deneyimi sunabilmek için sitemizde çerez kullanıyoruz. Kişisel verilerin KVKK ve GDPR kapsamında işlenir; hangi çerezlere izin verdiğini dilediğin zaman değiştirebilirsin.