Canım Kardaşım Kenan

Kenan Çamurlu sokakların yaramaz çocuğu Yamalı giysilerinle, Giydiğin kara önlükle, Çocukluğumun can yoldaşı. Tek kaşımın üzerinde Anlımda yazımla bir. Kenan Sivrilmiş gençliğimin Asi bedenimin kan kardeşi. AB Rh pozitif ben 0 Rh negatif sen Zıt kutuplardandık. Güneş hep doğardı Hep başka bir gün için. Oysa bizim için farketmezdi. Çünkü aynı güneşi sindirirdik. Yediğimiz, içtiğimiz Bilirim yoktu ayrımız gayrımız Kardeşlikten öte Delice bir sevda gibiydi. Kenan Kardaştanda öte kardaşım. Akasya ağaçlarında Çizilmişti kollarımız; dikenlerden. Yıldızları beraber saymıştık, Dolunaylı gecelerde. Ağladığımız da oldu Bir tuttuğumuz dertli anlarımızda. Sen çok iyi saz çalardın Ben de türkü söylerdim. Hem de fena sayılmaz. Efkarımızı dağıtırdık. Bir şişe aslan sütüne; Meze yapardık efkarımızı. Kenan Geçtiğimiz çamurlu yolları unutmadık Ya da azıksız kuru anlarımızı. İçimizin titrediği Odunsuz, kömürsüz soğuk odamızı. Geceleri; Mum aleviyle aydınlandık. Bazen de o alevle ısındık. Kenan Annen son nefesini verirken küçüktük. Hıçkırıklarımız bir fırtınaydı. Kara topraksa bir zırh, bir kalkan. On yedinde gömdük babanı Lise sondaydık. Bir hava tutturmuş giderken; Karanlığımızdan uyandık. Anamı anan bildin hep Ne de olsa can kardaşımdın. Anamı verdiğimde toprağa Benden çok ağlamıştın. Oysa bu koca deryada Bu ayrılıklar dünyasında Benim can kardaşımdın. Askerde vuruldum bacağımdan; Dağlarda. Sakat kaldım. Yirmi ikili yaşlarımda. Kahraman bilirler dedim Onlarsa dediler topal Hep sen vardın yanımda Can kardaşım; Kenan. Küçükken Yağmurlu akşamlarda şimşekler çakardı. Damlalar cama vururdu. Ağaçlar rüzgarı ıslıklarlardı. Aynı kabuslarda ürperirdik yatağımızdan. Ben sigara içerdim. Bir tek ona kızardın. Sonra seni de alıştırdım bu merete Bana hep derdin ki: "Seni gidi hergele." Can kardaşım; Kenan. O kızı da ilk sen bildin. İlk sen duydun Kestane saçlı, kahveli gözlü Zeynep'i. Aynı gecede Tokuşturmamış mıydık kadehleri; Reddi cevabın akşamında. Mezemiz yine ızdırabımızdı. Can kardaşım; Kenan. Dünyayı sallamaz olmuştuk bir zamanlar Kavgaya tutulurduk birlikte, Her aptalca olayın ardından. Ne kadar saflaşmıştık, Sağlı sollu olaylardan. Yediğimiz dayaklar yanımıza kar kaldı. Canım kardaşım; Kenan. Yıldızlar ne kadarda uzaktı. Oysa ki; Küçükken hep tutardık. Sen doktorluk istiyordun Ben ise mühendislik. Ne sen doktor oldun Ne de ben mühendis. Hayallerimiz bir olmasa da kardaş Hayal deryamız bir. Canım kardaşım; Kenan. İzmir'den gidiyordum Ankara'ya. Bu takırtılar trenden Vagonlar dizi dizi olmuş, Trenin takırtı tukurtuları Yağmurun sesiyle akort tutturmuş. Şimdi seni görüyorum Elinde bir demet akasyayla. Gözlerindeki yaşları anlamadım baştan. Titriyordu bedenin Güneş görmeyen leylaklar gibi. Damlaların ıslatıyordu toprağı. Canım kardaşım; Kenan. Bilinmez bir acı bu Dayanamıyorum buralardan; kardaşım. Sus. Yeter. Kes artık hıçkırıklarını. Buralarda anlamsız anlarım. Günlerden yirmi üç nisan Çocukluğumuzun bayramı. En son bağırıyordu bir bayan Başka ses, Başka görüntü yoktu. Gece söylemişler haberlerde Flaş haber başlığıyla. "Ankara'ya gitmekte olan İzmir treni Balıkesir civarında raydan çıkmış." Ölmüşüm. Cesedimi teşhiste Kenan tanımış. Ağlama yeter Canım kardaşım; Kenan. Dünyadan aldım haberi Kenan evlenmiş. Bir tane erkek çocuğu olmuş. Adını benim adımı "İzzet" koymuş. Can kardaşım. Canım kardaşım. Canım. Kenanım