بخش ۱۰

میان معاویه و عقیل بن ابی طالب دوستی تمام بود و مصاحبت بر دوام روزی در راه محبتشان خاری افتاد و بر چهره مودتشان غباری نشست عقیل از معاویه ببرید و از آمد و شد مجلس او پای درکشید معاویه عذرخواهان به وی نوشت که ای مطلب اعلای بنی عبدالمطلب و ای مقصد اقصای آل قصی و ای آهوی نافه گشای عبدمناف و ای منبع مکارم بنی هاشم آیت نبوت در شأن شماست و عز رسالت در خاندان شما کجا شد آن همه بزرگواری و حلم و بردباری باز آی که از رفته پشیمانم و از گذشته پریشان تا کی هدف ناوک کین خواهم بود وز دوری تو بی دل و دین خواهم بود بر روی زمین پیش توام رو به زمین در زیر زمین نیز چنین خواهم بود عقیل به وی نوشت که صدقت و قلت حقا غیر انی اری ان لا اراک و لا ترانی و لست اقول سؤ فی صدیق و لکنی اصد اذا جفانی یعنی چون کریم از دوستی برنجد باید که کنج مفارقت گیرد و به کوی مهاجرت گراید نه آنکه به بدی میان بندد و به بدگویی زبان گشاید چون شود با تو یار جنگ اندیش جز جدایی مگیر با او پیش جد مکن در خصومت بسیار اندکی روی آتشی بگذار باز معاویه اعتذار معاودت و التماس صلح کرد و صد هزار درم بذل صلح فرستاد و بنیاد عهد نهاد عذرخواهی بکن و عفو طلب شو چو فتد رخنه در قاعده یاری یاران قدیم ور نیاید به هم آن رخنه به گفتار زبان در عمارتگریش کوش به خشت زر و سیم