بخش ۱۲

درویشی به عشق جفاکیشی گرفتار شد به سر راهی می دوید و اشکی می ریخت و آهی می کشید و از وی به چشم مرحمت هرگز نگاهی نمی دید با او گفتند معشوق تو همواره همخانه مستان است و همخوابه می پرستان با درویشان یار نیست و با معتقدان جز بر سر انکار نی طالب او همچو او می باید و مصاحب او همچو او می شاید هیچ بهتر از آن نیست که دامن از او درچینی و پی کار خود بنشینی درویش چون این نصیحت شنود بخندید و گفت درد عشق است مرا بهره ز جانان نخورم غصه گر زو دگری حسن تجمل بیند او گلستان جمال است عجب نیست کزو خارکش خار برد طالب گل گل چیند