شمارهٔ ۱۲۱

شنیده ام که به گل بلبل سحرخوان گفت که شکر نعمت صبح وصال نتوان گفت درون غنچه چرا خون و جیب گل چاک است اگر نه مرغ چمن داستان هجران گفت سماع لحن مغنی خوش است وین نکته ز شاخ سرو سهی قمری خوش الحان گفت چو ذوق باده وحدت نیافت جان حکیم ازان چه سود که بر نفی شرک برهان گفت دلی که یافت به شب زندگی ز جام صبوح نشان زخضر و سیاهی و آب حیوان گفت زمانه نغمه عشاق و اشکریزی شان چو دیده قصه نوح و حدیث طوفان گفت غذای خویش کن از ترک لقمه کین معنی بود خلاصه هر حکمتی که لقمان گفت مبند لب ز نصیحت که مور بهر حذر به همسران خبر از مقدم سلیمان گفت بود شکایت جام زفهم مستمعان خوش آن که نکته مرموز با سخندان گفت