شمارهٔ ۲۷۳

ز سبزه گرد لب جوی خط تازه دمید به تازگی خط آیندگان باغ رسید کشید سبزه به زنگار خورده سوزن خویش به هر دلی که ز دی خارهای غصه خلید ز بس که فیض عطا ریخت بر چمن باران ز بار منت او گردن بنفشه خمید چراست گرد لب غنچه گشته غرقه به خون اگر نه صبح به دندان شبنمش نگزید ز لاله شد همه صحرا پر از پیاله لعل خوشا کسی که می عیش ازان پیاله کشید چو سنگ حادثه بسیار شد ز ژاله به باغ گل از توهم آن در شکاف غنچه خزید چو خون گشاد ز رگ ارغوان به نشتر برق هزار قطره برون آمد و یکی نچکید ز نوک خامه جامی هزار گل بشکفت به سوی او چو نسیم قبول شاه وزید کسی که نکته رنگین ز دفترش ننوشت گلی ز باغ معانی به دست خویش نچید